یک ترجمه و یک شعر

این ترجمه ای است  از یک شعر سپید کردی  از آقای نورمراد رضایی

که نمی دونم تا چه اندازه در ترجمه ی این شعر موفق بوده ام

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ترجمه

سه چراغ

                 با شعله های لرزان در سیاهی شب

در مسیر عبور من

ولرزش صدای جار مردانی  در گوش سنگین شب

به گمانم نشانی ها ، نشانی های منند

                     نمی دانم انها مرا گم کرده اند

یا من خودم را از یاد برده ام

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اصل شعر

سه چراخ وه له رزه له رز

                       ده سیاری شه و وه ریواریم

                         سه ده نگ جار وه له رزان له رزان

                                                            ده گوش کاس شه و

نیشانیل٬ چمان نیشانیل منن

                                  نیه زانم ئه وان م گوم کردنه

                                            یا م خوه م گوم کردمه

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

و این هم یک دوبیتی باز هم از آقای رضایی که

با حال و هوای اینروزها می خواند .

ــــــــ

بهاری کو ،سیاهی بخت خاک است

گلوی رود خشک و زخم ناک است

تمام ابرها اتش گرفتند

زمین از داغ باران سینه چاک است